Strona główna > Święci Pasjoniści > Św. Gabriel od Matki Bożej Bolesnej (1838 - 1862)

Św. Gabriel od Matki Bożej Bolesnej (1838 - 1862)

gabriel-od-mb-bolesnej

Franciszek Possenti (Asyż, 1 marca 1838 - Isola del Gran Sasso, k. Teramo, 27 lutego 1862), ukończywszy z wyróżnieniem liceum w Spoleto, pod wpływem specjalnego zaproszenia ze strony Matki Najświętszej wstąpił w wieku 18 lat do nowicjatu pasjonistów w Morrovalle k. Maceraty (Włochy). Wyróżniał się radosnym usposobieniem, nabożeństwem do Maryi, kultem Eucharystii, wiernością życiu zakonnemu połączoną z umiłowaniem pokuty. Wokół jego grobu wyrosło wspaniałe sanktuarium, które jest dziś celem pielgrzymek i centrum religijności. Kanonizował go w roku 1920 Benedykt XV. W roku 1926 św. Gabriel został ogłoszony jednym z patronów włoskiej młodzieży katolickiej, a w 1959 głównym patronem Abruzji.

 Św. Gabriel od Matki Boskiej Bolesnej, kleryk, 1838 - 1862

Nasz święty urodził się w Asyżu, w mieście rodzinnym św. Franciszka Serafickiego i św. Klary. Przyszedł na świat 1 marca 1838 roku. Na chrzcie św. Otrzymał imię Franciszek. Gabriel Perdolente (od M. B. Bolesnej) - to jego imię zakonne. Ojciec jego, Sante Possenti, piastował urząd gubernatora Asyżu i okolic z ramienia Stolicy Apostolskiej, gdyż obszar ten należał wówczas do państwa kościelnego. Matką świętego była Agnieszka Friciotti.

Pierwsze lata swojego życia spędził św. Gabriel w różnych miejscach, a to dlatego, że jego ojciec nie zdecydował się jeszcze, gdzie obrać sobie stałą rezydencję. W roku 1856 osiadł na stałe w Spoleto. Matkę utracił Franciszek już w czwartym roku życia.

Studia odbywał Święty najpierw u Braci Szkół Chrześcijańskich, którzy pogłębili w nim zasady religijne, wyniesione już z domu. Od roku 1850 uczęszczał do kolegium Jezuitów. Należał do najlepszych uczniów. Miał wówczas 12 lat. Sakrament bierzmowania przyjął z rąk arcybiskupa Jana Sabbioni. Dbał aż do przesady o swój wygląd zewnętrzny, lubił grę w karty, tańce, imprezy artystyczne, wieczorki towarzyskie, polowania. Ojca stać było na to. A jednak Chrystus Pan powoli ogarniał młodzieńca swoją łaską. Coraz rzadziej brał udział w rozrywkach złotej młodzieży, a coraz częściej zatapiał się w modlitwie. Lubił kierować swe kroki do Monteluco, gdzie przebywał pewien pustelnik. Spędzał z nim długie godziny na pobożnych rozmowach. Dnia 22 sierpnia 1856 roku zdecydował się wstąpić do Pasjonistów, którzy mieli swój klasztor W Morrovalle. Ojciec, który myślał o zaślubieniu go z pewną panienką z dobrej rodziny, był stanowczo przeciwny, by jego syn wszedł do zakonu i to wówczas jednego z najsurowszych. Franciszek zdołał jednak przełamać opór Ojca i 6 września tegoż roku, jako 18-letni młodzieniec pożegnał ojca i braci i zapukał do bram nowicjatu. Święty obrał sobie zakon, którego celem było pogłębianie w sobie i szerzenie wśród otoczenia nabożeństwa do męki Pańskiej i do Matki Bożej Bolesnej. Dwa te nabożeństwa jakoś młodzieńcowi szczególnie przypadły do serca. One też uświęciły go tak dalece,że po niewielu latach wzniósł się aż na stopień heroiczny doskonałości chrześcijańskiej. Drugim przymiotem, który nakazywał kultywować Świętemu właśnie zakon Pasjonistów, był duch pokuty. A właśnie wiek XIX to pułap indyferentyzmu religijnego i nasilenia propagandy ateizmu. Na te czasy przypadły głośne objawienia Matki Bożej: św. Katarzynie Laboure w Paryżu 1830, dzieciom w La Salette 1846 i św. Bernadecie w Lourdes 1858. We wszystkich tych objawieniach Matka Boża nawoływała do pokuty. Gabriel postanowił iść właśnie tą drogą. Zachował się notatnik świętego, w którym notował on sobie postanowienia do coraz to nowych ofiar w tym kierunku i celu. Był gotów przyjąć wszystkie, choćby największe męki byle tylko pocieszyć serce Boże i Jego Matki.

Chrystus Pan przyjął zapewne tę gotowość, gdyż klerykowi nie dał szczęścia doczekać się kapłaństwa, ale zabrał go wcześnie z tej ziemi w wieku 24 lat. Pożegnał świat dla nieba 27 lutego 1862 roku w Isola Gran Sasso. Nazwa miejscowości bardzo trafna. Bowiem wśród wzgórz apeninu, masyw górski w Gran Sasso wystaje jak potężna ściana, zakończona samotnym szczytem Monte Corvo. Miejscowość przepiękna ściąga na tę "wyspę" mnóstwo turystów i pielgrzymów. Papież Pius X ogłosił Gabriela błogosławionym 1908, a papież Benedykt XV wpisał go do katalogu świętych w 1920. Papież Pius XI obrał św. Gabriela za patrona młodzieży Akcji Katolickiej Włoskiej 1926. W roku 1953 papież Pius XII wyznaczył św. Gabriela na patrona diecezji Teramo i Attri na równi ze św. Bernardynem i św. Reparatą.
Sanktuarium św. Gabriela Perdolente należy do najliczniej uczęszczanych właśnie dla jedynego w swoim rodzaju położenia i dla łask, jakie przy grobie Świętego się dzieją. Święty leży w kryształowej urnie w pozycji leżącej, jakby spał. Włosi nazywają św. Gabriela Santo del sorriso - świętym uśmiechu - tak piękny jest we wspomnianej urnie. Ojcowie z pietyzmem pokazują pielgrzymom pokój, w którym Święty spędził ostatnie miesiące swego pobytu na ziemi. Obok pokoiku-celi jest także jego sypialnia, zamieniona na kaplicę, a obok chór klerycki i miejsce, które w nim zajmował. Przez okienko mógł patrzeć na ołtarz i łączyć się słodko ze swoim Zbawicielem. Swoim kolegom często powtarzał: "Miłość za miłość, krew za krew, cierpienie za cierpienie. Pan Bóg nie patrzy na ilość, ale na jakość. Trzeba służyć Bogu wielkim sercem i płomienną duszą". Podobnie jak św. Teresa od Dzieciątka Jezus (+1897), tak 35 lat wcześniej św. Gabriel zmarł na gruźlicę.

Materiał multimedialny o św. Gabrielu

 

II Materiał multimedialny o św. Gabrielu

 

Poprawiony (poniedziałek, 08 października 2012 13:54)

 

Dodaj komentarz

Kod antyspamowy
Odśwież